ما انسان ها، قادر به ايجاد عظيم ترين هاييم

ما انسان ها، قادر به ايجاد عظيم ترين هاييم

و حالا در جايي ايستاده ايم که روياي باستاني جاوادانگي ما و اختر فيزيک نوين همگرا و منطبق ميشوند.کهکشان بيضوي و غولپيکر چيزي شبيه به Florida که در آن قديمي ترين ستاره هاي جهان را ميتوان يافت.

اين ستاره ي کوتوله ي قرمز است کوچکتر و کم نور تر از ستاره ما. ستاره هاي کوتوله بسيار بيشتر از هر نوع ديگري از ستاره ها در کهکشان يافت ميشوند. برخلاف خورشيد, که در حال گذران نيمه عمر خود است اين ستاره ده ميليارد سال عمر دارد، اين کوتوله ي سرخ به بخشيدن نور و گرما به سيارات خود در طول ميليونها سال ادامه خواهد داد. اين صدها برابر بزرگتر از عمر تمام کيهان تا کنون است.

هوش ميتواند چه کارهايي انجام دهد اگر زماني بي انتها براي چگونگي توسعه و تکامل ان داشته باشيم؟ شايد آنها آموخته باشند در سفري يکپارچه ما بين کهکشانها سفر کنند با سرعتي بيشتر از سرعت نور. شايد آنها جهاني کاملا نوين را خلق کردند؛ بعنوان اثري هنري و يا آزمايش علمي. البته هيچ کس يا حداقل هيچکس بر روي زمين نميداند جاوادنگي قادر به انجام چه چيزي است؟ اگر به تخيلمان اجازه دهيم...!!!

اما خود ما چطور؟ آينده ما چه ميشود؟ تقويم کيهاني ما در 14 ميليارد سال آينده چگونه خواهد بود؟

اگر تقويم کيهاني اصلي شامل ابتداي شکل گيري کيهان امتداد يافته تا اکنون؛ تقويم کيهاني در 14 ميليارد سال بعد چگونه به نظر خواهد آمد؟

درست مانند تقويمي کيهاني که پشت نهاده ايم هر ماه در حدود يک ميليون سال هر روز، معادل چهل ميليون سال.

علم به ما امکان ميدهد تا از پيش در مورد برخي وقايع نجومي در آينده ي تصور ناکردني بسيار دور با خبر باشيم. مرگ خورشيد ما بعنوان نمونه در پنج ميليون سال بعد. خورشيد، از سوزاندن هيدروژن خسته شده و قدرت انفجارهاي اتمي آن آنرا تبديل به غول سرخي خواهد نمود. ميدانم که نا اميد کننده است اگر که هوش ميراث مان را تا آن زمان دور ادامه داده باشيم و جهانمان را دل خورشيد گم کنيم.

چه کسي ميداند؟ رويدادهاي پيش رو، حاصل متغيرهاي بسياري است عدم قطعيتهاي بسياري در پيش روي داده ها و قواعد علمي ماست اما ما هم چنان ميتوانيم فکر(روياپردازي) کنيم. دوره ي طلايي بعدي تمدن انساني از همينجا و همين لحظه شروع ميشود روز اول از تقويم کيهاني جديد در يک دهم ابتدايي ثانيه اول با چشم اندازي به سوي بيکران کيهان آموختيم چگونه اين جهان کوچک را به اشتراک بگذاريم. آخرين موتور احتراق داخلي در موزه قرار داده شد که موجب بي ثباتي در اقليم و شرايط اب و هوايي بود. در نيمه اول اولين ثانيه تقويم کيهاني جديد مردم از مردن در اثر فقر نجات پيدا مي کنند. سياره در حال خودکفا شدن و تشکيل يک ارگانيزم و شبکه ارتباطات متصل به هم خواهد شد و نيم ثانيه جلوتر از اکنون در تقويم کيهاني يخچالهاي قطبي دوباره بازسازي خواهند شد. به مانند راهي که در قرن 19 پيمودند و دما و هوا معتدل تر و ملايم تر خواهد شد. يک دقيقه و نيم کيهاني آينده، چهل هزار سال به طول خواهد انجاميد، در آن زمان ما آماده تغيير نزديکترين سيارات شده و آنها را تغيير خواهيم داد. عبوري ساده از ميان تمام نسلها که ما را تغيير خواهد داد. ضرورت شرايط ما را تغيير خواهد داد .ما گونه اي انطباق پذير هستيم.

شايد ما به آلفا قنطورس و ديگر سيستم هاي ستاره اي نزديک بدان، با کشتي هاي ساخته خودمان نرسيم. اما آنجا هم گونه اي بسيار شبيه به ما شکل خواهد گرفت با بيشترين نقاط قوت و کمترين نقاط ضعف. ما اعتماد به نفس، آينده نگري توانا و دانا با تمام اشتباهت مان با وجود معايب و محدوديت هايمان. ما انسان ها، قادر به ايجاد عظيم ترين هاييم.

چه شگفتي هايي عظيمي برگرفته از زمان نسل ما که توسط نسل هايي ديگر تکامل يافته و تکميل شده و به سوي ديگري فرستاده مي شود! گونه ي ما در صد سال آينده و هزاره ي آينده تا به کجا خواهد رفت؟ فرزندان بسيار دور ما با خيالي راحت در سراسر منظومه شمسي و اطراف آن سفر کرده بصورت متحد از ميراث مشترک ما بهره خواهند برد. توجه اي به خانه ي خود با آن ميزان از دانشي که آنگونه از تمدن خواهد داشت که تمام انسانها در تمام کيهان از زمين منشآ ميگيرد. آنها به آسمان خيره خواهند شد تا نقطه اي آبي را پيدا کنند، شگفت زده از ميزان آسيب پذيري ما در تمام راهي که در پيش داشتيم. با خطرات دوره هاي آغازين، چطور فروتنانه آغاز شديم!

از چند رود بايد عبور کنيم؟ قبل از اينکه راهمان را بيابيم.

قسمت دوم دوستی بین دومرد...