راه هاي بسياري وجود دارد براي مرگ يک تمدن (قسمت اول)

راه هاي بسياري وجود دارد براي مرگ يک تمدن (قسمت اول)

تمدن در اوج ماياها در طول يک قرن به وسیله خشکسالي هاي پي در پي و قوي نابود گشت. ما هنوز انعکاس اين تمدن منقرض شده را از طريق زبان و اسطوره هايشان مي شنويم. اکنون و امروز, ما يک تمدن جهاني مشترک داريم، چند وقت است ما اينگونه زندگي مي کنيم؟ راه هاي بسياري وجود دارد براي مرگ يک تمدن بياييد با آنهايي شروع کنيم که ما احتمالا قادر به انجام کاري در مقابلشان نيستيم.

راه اول: اين ابرنواختر هزار سال نوري دور از ماست اگر مقداري نزديکتر بود, مثلا فاصله اي سي سال نوري از زمين اشعه و پرتوهاي کيهاني آن هواکره و لايه محافظ اوزون را تکه تکه کرده و تمدن ما را نابود مي کرد با خوش اقبالي ما, هيچ کدام از ستاره هاي نزديک که مي توانند به سياره ما آسيب برسانند و تبديل به ابرنواختر شوند در چند صد ميليون سال آينده بي خطر به مسير خود ادامه خواهند داد.

راه دوم: هر چند ميليون سال يکبار تا کنون يک ابرآتشفشان در جايي از زمين فوران کرده است آخرين باري که چنين فوراني روي داد، هفتاد و چهار هزار سال پيش در جزيره سوماترآ بود، آنچه امروزه اندونزي مي ناميم.

آن فوران به تنهايي، صدها برابر هر فوران ديگري در تاريخ سنگ و خاکستر و گازهاي سمي را را وارد اتمسفر زمين کرد. سنگهاي مذاب پوسته زمين را در هم شکسته دهانه آتشفشاني caldera را ايجاد و ادامه دادند که صد کيلومتر عرض داشت که در حال حاضر با درياچه اي پوشانده شده است.

آتشفشان Toba بيش از 600 مايل صخره را ساييده و به سمت آسمان پرتاب کرد

با وزش باد به غرب، خاکستر آتشفشان به سوي هند رفت و بيشتر نواحي آن شبه قاره را مانند يک پتوي عظيم از گرد و غبار در بر گرفت.

با فوران اتشفشاني؛ سطوح بالايي اتمسفر آکنده از گازهاي گوگرد گشت. در نتيجه اين کدر شدن جهاني اتمسفر، نور خورشيد براي چندين سال به سطح سياره زمين نرسيد به مانند يک روز ابري، که چند سال به طول انجامد اين به اصطلاح زمستان آتشفشاني شبيه زمستان حاصل از انفجار اتمي، بدون تابش هاي راديو اکتيو است دماي هوا در همه جا سقوط کرد گياهان و حيوانات حتي در مناطق استوايي منجمد شدند مرگي در تعدادي بسيار زياد.

اما حيات جنگنده و مقاوم است. تنها چند گونه به سمت انقراض سوق داده شدند. يکي از اجداد ما در مرکز هند، تيغه تيز اين تکه سنگ را چند سال پس از فوران Toba تراش داده و تيز کرده است و اين تيغه يکي از چند ده تيغه اي است که در بالاي لايه (بر سطح زمين نشسته) ذرات آتشفشاني کاوش شده است.

اين به ما ميگويد که بعضي از آن ابزار سازها حتي در برخورد مستقيم با محيط متخاصم اتشفشاني و عواقب آن، نجات يافته اند. نرخ جمعيت انسان در جهان متزلزل شده و در هم مي شکند، اگر واقعه اي مانند اين فوران، فردا اتفاق بي افتد تمدن ما بر روي زانوانش سقوط خواهد کرد. اگرچه نوع بشر از اين حادثه نجات پيدا خواهد کرد ميتوان تصور کرد تکنولوژي ما در چند صدسال پيش رو مانند يک دودکش بزرگ انرژي حاصله از يک ابرآتشفشان را به بيرون براند قبل از انفجار نهايي اش حتي ما مي توانيم از ان انرژي براي مقاصد خود بهره ببريم.

راه سوم: حدودا هر يک ميليون سال يک شهاب سنگ کوچک با زمين برخورد کرده باعث مقداري مشابهي ويراني و نابودي ميشود. با علم و فن آوري فعلي مان ما همين حالا هم ميدانيم چگونه از برخورد يک سيارک جلوگيري کنيم سالها پيشتر متوجه وجود آن شده و ميتوانيم فضاپيمايي را به سمت آن ارسال کنيم و آنرا به مداري بي خطر منتقل کنيم.

با تکنولوژي و فن اوري هزاران سال بعد از ما ممکن است قادر به محافظت از خود در برابر انفجار يک ابر نواختر در نزديکي زمين شويم اما چه اتفاقي مي افتد وقتي خطري که تمدن را تهديد مي کند نامرئي بوده و هيچ کس آمدنش را نبيند.

قسمت دوم دوستی بین دومرد...