آدرس کیهانی ما

اما ستاره ما نیرو بخش بادها و موج ها و همه انواع حیاتی است که در سطح سیاره ما وجود دارد خورشید همه سیاره های منظومه شمسی را در آغوش گرانش خویش گرفته است خانواده ای که از عطارد آغاز میشود.و زهره عضو بعدی این خانواده است،زهره پوشیده از ابر، جایی است که اثر گلخانه ای لجام گسیخته ای آن را به چیزی شبیه جهنم بدل کرده است.اما پس از زمین به سیاره مریخ میرسیم. سیاره ای که خشکی های آن هم انداره خشکی های زمین است. سپس کمربندی از سیارک های سنگی که در بین مدارهای مشتری و مریخ به دور خورشید در حال گردش هستند.

اما بزرگترین سیاره این خانواده با چهار قمر عظیم و ده ها قمر کوچکتر،به گونه ای منظومه کوچکی برای خود تشکیل داده است.جرم مشتری به تنهایی بیشتر از مجموع جرم بقیه سیاره های منظومه ماست.لکه سرخ غول آُسای مشتری،طوفانی به ابعاد سه برابر سیاره ماست که قرن هاست در حال وزیدن است.

اما دردانه منظومه ی شمسی ،زحل،سیاره ای با حلقه هایی که همچون شاه راه هایی شکل گرفته از بی شمار گوله برفی هایی است که به آرامی این سیاره را غلط زنان دور می زنند که هر کدام از این گلوله برفی ها قمری کوچک به شمار می روند

اورانوس و نپتون دوردست ترین سیاره ها که برای مردمان باستان ناشناحته بودند و تنها بعد از اختراغ تلسکوپ بود که کشف شدند،فراسوی دورترین سیاره جمعیتی از ده ها هزار دنیای یخ زده قرار دارد و پلوتو یکی از انهاست.

از بین فضا پیماهای ما وویجر1 بیش از دیگران از خانه دور شده است،این سفینه پیامی را برای میلیاردها سال آینده با خود حمل میکند.نشانه ای از اینکه ما چه کسانی بودیم،چه احساساتی داشتیم و موسیقی که ما ساخته بودیم را با خود در یک دیسک طلا به همراه دارد.

در اعماق ژرف تر از آّب های این اقیانوس عظیم کیهانی بی شمار جهان دیگر در مقابل ماست. شاید از اینجا خورشید شبیه ستاره های معمولی دیده می شود اما هنوز هم کشش گرانش خود را بر تریلیون ها هسته دنباله دار یخ زده اعمال می کند،بقایایی از دوران پیدایش منظومه شمسی در حدود 5 میلیارد سال پیش،،،،نام این مطقه ابر اورت است.

هیچ کس نه انها را از نزدیک دیده است و نه می توانسته که ببیند چرا که هر کدارم این دنیاهای کوچک به اندازه فاصله زمین تا زحل با نزدیک ترین همسایه خود فاصله دارند این ابر عظیم دنباله دار های منظومه شمسی را درون خود محصور کرده اند که دومین خط از نشانی کیهانی ما را تشکیل می دهد .پس خط اول زمین و خط دوم که حال به ان رسیدیم منظومه شمسی میباشد

ما فقط به مدت چند دهه است که توانسته ایم سیاره هایی را در اطراف ستاره های دیگر کشف کنیم اما میدانیم که سیاره ها بسیار فراوان هستند و تعداد آنها از ستاره ها هم بیشتر است تقریبا همه انها بسیار متفاوت از زمین ما خواهند بود و برای زندگی به آن گونه ای که ما میشناسیم محیطی متخاصم به شمار می روند.

اما ما اصلا درباره حیات چه میدانیم؟ ما تاکنون با یک نوع حیات مواجه بوده ایم وان حیات زمینی است

بسیاری از قسمت های کیهان به دید چشم ما فضایی خالی است زیرا چشمان انسان تنها می تواند باریکه ای از نوری را ببیند که در عالم می درخشد اما علم به ما توان آن را داده است که بتوانیم چیرهایی را ببینیم که حس های ما نمیتوانند.

فروسرخ یکی از انواع نوری است که با کمک عینک های دید در شب می توان آن را دید ،هنگامی که یک حسگر فروسرخ را در مقابل تاریکی قرار دهید متوجه چیزهایی میشوید که با چشم تان قابل رویت نیست. اگر در قسمتی از فضای خالی کیهان با حسگر فروسرخ جهان را ببینید شاید ناگهان متوجه اجرامی بشوید به فرض شاید بتوانید یک سیاره سرگردان را در جهانی بدون خورشید ببینید.

میلیارد ها نمونه از این سیاره ها در کهکشان ما هستند که شناور در تاریکی ابدی میباشند.در واقع به نوعی آنها یتیم هستند. سیاره هایی که به دلیل شرایط آّشوب ناک تولد منظومه مادری خویش از ستاره مادر خویش دور افتاده اند. سیاره های سرگردان هسته هایی مذاب و سطحی یخ زده دارند شاید اقیانوس هایی از آب مایع در منطقه ای میان این دو کرانه حداکثری وجود داشته باشد کسی چه میداند در آن اقیانوس ها چه چیزی ممکن است در حال شنا کردن باشد؟

این کهکشان راه شیری است ،آنگونه که در نور فروسرخ دیده میشود،تک تک نقاطی که می بینید،یک ستاره است. به نظر شما چندستاره؟چه تعداد دنیای سیاره دیگر؟ چند روش مختلف برای زندگی و حیات ممکن است در این تصویر وجود داشته باشد؟

آن بازوی بیرونی را میبینید،آنجا جایی است که ما زندگی میکنیم،در فاصله حدود 30 هزار سال نوری از مرکزکهکشان راه شیری. که این نام خط بعدی آدرس کیهانی ماست.تا اینجای مطلب صدهزار سال نوری از خانه مان زمین فاصله داریم.

این تصویر کهکشان آندورمداست ،کهکشانی که همسایه دیوار به دیوار ما به حساب میاید.ما این دو کهکشان عظیم را یعنی اندورمدا و راه شیری و چندتایی کهکشان کوچکتر را گروه محلی مینامیم. پس این خط بعدی ادرس کیهانی ماست.که آن را خوشه محلی می نامیم.

از اینجا حتی نمیتوانیم کهکشان خودمان را پیدا کنیم،کهکشان ما فقط یکی از هزاران کهکشان در ابر خوشه سنبله است در این مقیاس همه اجرامی که می بینیم از جمله کوچکترین نقاط،هرکدام انهایک کهکشان هستند هرکهکشانی میلیاردها ستاره را در دل خود جای داده و بی شمار دنیای دیگر . پس خط پنجم ادرس ما خوشه سنبله میباشد

. با همه این احوال کل ابر خوشه سنبله هم،فقط بخش فوق العاده کوچکی از عالم ما را تشکیل داده است.در واقع این عالم در بزرگترین مقیاسی است که میشناسیم، شبکه ای از صد میلیارد کهکشان.

این اخرین خط در نشانی کیهانی ماست البته فعلا.(این خط جهان قابل مشاهده می باشد.)

اما منظور از جهان قابل مشاهده چیست؟برای ما در خیال مان حدی برای دیدن دوردست ها در فضا- زمان وجود دارد،که این حد افق عالم است.در فراسوی این افق بخش هایی از جهان قرار دارد که آن قدر از ما دورند که در تاریخ 8/13میلیارد ساله جهان ،زمانی کافی برای رسیدن نور آنها به ما نبوده است

بیساری از ما براین مظنونیم که همه این ها،همه جهان ها ،ستاره ها ،کهکشان ها و خوشه های دور جهان مشاهده شدنی ما ،فقط حبابی کوچک در اقیانوسی نا متنهای از عالم های دیگر باشد.

............جهانی بر جهانی...............دنیاهایی بی پایان ..........

کمی احساس کوچکی میکنید؟خوب در این مقیاس از عالم ما واقعا کوچک هستیم. ما شاید موجود کوچکی باشیم که روی یک ذره غبار زندگی می کنه، که در عظمتی بی پایان غوطه ور است اما از یاد نبریم شاید کوچک باشیم اما کوچک فکر نمی کنیم.

این هم آدرس کیهانی ما:

خط اول:زمین

خط دوم:منظومه شمسی

خط سوم :کهکشان راه شیری

خط چهارم : گروه محلی

خط پنجم: خوشه سنبله

خط ششم :جهان قابل مشاهده

پژوهشگر:احسان اسدی

قسمت دوم دوستی بین دومرد...